Οι διακοπές συχνά μου φαίνονται σαν ένας ατελείωτος μαραθώνιος και κάπως καταλαβαίνω αυτό που λένε «μελαγχολία των γιορτών»: φωτάκια, στολισμοί, λαμπάκια, τρέχεις παντού για δώρα, δρόμοι γεμάτοι… και πάντα ξεχνάς κάποιον. Και μετά είναι και η “υποχρεωτική” διασκέδαση. Όλοι ρωτάνε: “Τι θα κάνεις 25, 26, 31 ή 1η του χρόνου;” Λες και, αν δεν έχεις πρόγραμμα, είναι πρόβλημα. Ή αν δεν έχεις μεγάλη οικογένεια ή πολλούς φίλους, πάλι είναι πρόβλημα.
Μετά είναι και τα resolutions. Αυτή η πίεση κάθε χρόνο να σκεφτώ “τι έκανα;” ή “τι θα κάνω του χρόνου;”. Ξεκινάς τις συγκρίσεις χωρίς να το καταλάβεις: πού ήμουν πέρσι; Πού είμαι φέτος; Ο ξάδερφος έκανε αυτό, η φίλη μου εκείνο. Λες και πρέπει να βρω κάπου να “σταθώ” για να πω ότι προχώρησα. Δεν ξέρω αν αυτά ακούγονται ματαιόδοξα αλλά νομίζω ότι συχνά είμαστε πολύ αυστηροί.
Κι όμως, όσο περνούν οι μέρες, συνειδητοποιώ ότι μπορεί τα πράγματα να είναι πιο απλά. Δεν είναι ανάγκη να έχεις πρόγραμμα ή να τρέχεις παντού. Δεν είναι ανάγκη να συγκρίνεσαι.
Σημασία τελικά έχουν οι στιγμές που πραγματικά περνάμε καλά, που τραγουδάμε, που γελάμε, τα άτομα που σε καταλαβαίνουν χωρίς να μιλάς καν, που κάνουν τις μέρες μας πιο όμορφες και τα μικρά πράγματα που μας γεμίζουν, ακόμη κι αν δεν φαίνονται μεγάλα. Σημασία έχει να βρίσκεις χρόνο να «μεγαλώνεις», και αν είναι να μετράς κάτι στο τέλος κάθε χρόνου, ας είναι τα άτομα που πλήγωσες ή στεναχώρησες σε σχέση με πόσους έκανες χαρούμενους.
Είναι εντάξει να μην πετυχαίνεις όσα σκεφτόσουν ένα χρόνο πριν, αφού πέτυχες άλλα μικρότερα και you are getting there. Στη τελική αυτά που σκεφτόσουν τότε, ίσως να μην είναι καν αυτά που θες πλέον.
Είναι εντάξει να βρίσκεις τον δικό σου ρυθμό στο χάος γύρω μας 🤍