Crying Eyes

Crying Eyes
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα φιλια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα φιλια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 28 Απριλίου 2019

Tick 'accept' and proceed



Όλοι μας περνάμε 'φάσεις'. Μιλάω για τις μέρες που νιώθουμε πιο μελαγχολικοί, που ίσως κάτι αλλάξει τα σχέδια μας, ίσως μια αποτυχία, μια αναποδιά. 

Το πιο σημαντικό και πρώτο βήμα είναι να δεχτείς τη νέα κατάσταση. Όσο απλό και αν ακούγεται, πρέπει να πείσεις τον εαυτό σου πως είναι κάτι που έγινε (το έψιλον του αορίστου) και έχει τελειώσει. Τώρα, αφήσε το πίσω και κάνε αυτό που ξέρεις, ξεκίνα ξανά, προσπάθησε ξανά.

Δες τη κατάσταση απο μια άλλη οτπική γωνία, τη θετική, όπου η κατάσταση δε σε επηρεάζει, δεν έχει επίδραση πάνω σου, αλλά εσύ έχεις προς αυτή! Ίσως δεν έχεις διαλέξει εσύ τη τροπή αυτή, αλλά σίγουρα εσύ ελέγχεις τη πορεία της και το πως θα σε επηρεάσει.

Αν μόνο οραματιστείς το πως θα είσαι αργότερα, όταν αυτό δεν έχει πια την ίδια υπόσταση στο μυαλό σου, θα μπορέσεις να το αποδεκτείς ακόμα πιο άμεσα!  

Θυμήσου πόση δύναμη έχεις μέσα σου, πόσα έχεις περάσει, μικρά και μεγάλα, που μόνο εσύ ξέρεις και όμως τα κατάφερες! Κάνεις ό,τι μπορείς κάθε μέρα ζεις τη μέρα σου με το δικό σου ρυθμό με το δικό σου τρόπο, με το καλύτερο για σένα τρόπο, αυτόν που μέσα στα χρόνια έμαθες και εφαρμόζεις. ΑΥΤΟ είναι όντως αξιέπαινο! 

Κάποτε το ξεχνάς, ξεχνάς το πόσο ξεχωριστή είναι η δική σου ύπαρξη και πόσο ανοιχτός είσαι στο να αγαπήσεις και να αγαπηθείς, να δεχτείς και να σε αποδεκτούν. 

Κάθε φορά που το ξεχνάς, κάθε φορά που νιώθεις να σε καταβάλλει αυτή η αρνητικότητα, πες στον εαυτό σου 'Το δέχομαι και προχωρώ', θα δεις πως κάτι τόσο ασήμαντο θα σε βοηθήσει να βρεις τη λύση.



Η λύση έρχεται μόνο αν αποδεκτείς και προχωρήσεις.



Ξεκίνα ξανα...


Μ.






Κυριακή 1 Απριλίου 2018

Σώπα, μη μιλάς

‘Πότε επιτέλους θα μάθεις να κλείνεις το στόμα; Πότε θα καταλάβεις πως δε σκέφτονται όλοι σαν εσένα;’

Με ρώτησαν, αλλά δε ξερω τι να απαντήσω. Δε θέλω να τα κρατάω μέσα μου αυτά που θέλω να πω. Την έπαθα πολλές φορές όπως τώρα, ισως να έπρεπε να σωπάσω...
Έπρεπε τόσα χρόνια ζωή να’χα καταλάβει πως δε σκέφτονται όλοι απλά, λογικά και αθώα...

Αθώα...μικρή λέξη με τοσο βάρος.

Πάντα τη παθαίνω εκεί και ξεχνάω πως, αμα εχεις στο νου σου το πονηρό, διαστρβλώνεις τα απλά και τα πας με ύπουλο τρόπο εκεί που σε βολεύουν.

Τι ταλέντο κι αυτό όμως... να είσαι διπλοπρόσωπος και να μη κατηγορείσαι γι’αυτό. Να κοιμάσαι ήσυχος ξέροντας πως αναστάτωσες και πλήγωσες άτομα με τις λεξεις σου... να ξυπνάς το πρωί και να ζεις τη ‘φτηνη’ και ψεύτικη ζωη σου, γυρνώντας χωρίς καμια ενοχή.

Δε θέλω να τιμωρηθείς, απλώς θέλω να σταματήσεις να επηρεάζεις αυτούς που αγαπώ.

Μ.

____________________________________
‘’Σώπα, μη μιλάς , είναι ντροπή
κόψ’ τη φωνή σου
σώπασε επιτέλους
κι αν ο λόγος είναι αργυρός
η σιωπή ειναι χρυσός.


...

γιατί νομίζω πως θα’ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο ,
με έναν ψιθυρο , με ένα τραύλισμα , με μια κραυγή που θα μου λεει:
ΜΙΛΑ!
’’

(Αποσμασμα απο το ποίημα του Αζιζ Νεσιν, Σωπα μη μιλας)


Πέμπτη 29 Μαρτίου 2018

Το βαζάκι στο τραπέζι

Καμια φορα γινονται ολα ανω κατω λες και τα πραγματα χανουν την ισορροπια τους,ταράζονται,ανακατευονται,μπερδευονται και συχνα πεφτουν.

Σαν ενα βαζο που δεν ειχε κατσει καλα στο τραπεζακι και με το που ανοιξε ελαχιστα το παραθυρο ,αρχισε να 'χορευει'.

Ετσι ακριβως γινεται και μεσα μεσα μας.

Οπως το βαζο λοιπον (εκτος απροοπτου) θα ισοροπησει ξανα,ετσι και οι σχεσεις τον ανθρωπων ισοροπουν εν τελει σε ενα σημειο πιο σωστο ,πιο ασφαλες.

Η περιοδος αναταραχης στους ανθρωπους ομως συνηθως δε διαρκει καποια λεπτα...μπορει να παρει και χρονια κι αυτο εξαρταται απο ποσο ειναι διατεθιμενοι ειναι να ρειξουν τον εγωισμο τους και να βαλουν νερο στο κρασι τους.

Το σιγουρο ειναι οτι το τελικο σημειο θα ειναι πιο σωστό, πιο ισορροπημενο.

Μ.

Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου 2015

Το μεγάλο λάθος που οι περισσότεροι κάνουμε

Γεγονός : Όλοι κάνουμε λάθη

Εγώ : Ταλέντο στο άθλημα

Ηθικό Δίδαγμα : Μάθε να μην αναλώνεσαι
(Δύσκολο...αλλά εφικτό)

Ανάλυση :

Ας αρχίσουμε από την ετοιμολογία της λέξης - αναλώνομαι = ξοδεύομαι χωρίς λόγο, σπαταλώ τις δυνάμεις μου σε κάτι που δεν αξίζει.

Όταν λοιπόν συνειδητοποιήσουμε τη βαρύτητα της λέξης, ίσως να μπορέσουμε να σταματήσουμε τον εαυτό μας από την ασύστολη ανάλωση. (είτε απο αρρωστημένες σχέσεις...είτε από 'φίλους' που απλά παίρνουν...είτε ακόμα απο την υπερβολική ευαισθησία και λύπηση στους άγνωστους στο δρόμο)

Το κάνω και εγώ, το κάνεις και εσύ...όταν κάποιος χρειάζεται τη βοήθεια σου τρέχεις αλλά κάτσε λίγο και σκέψου... σ'αυτόν που σου ζητάει τροφή, θα δώσεις ένα μήλο ή θα του δώσεις σπόρους και να του μάθεις πως να τους καλλιεργεί για να έχει μήλα για μια ζωή;

Αυτό λοιπόν είναι και το λάθος. Αναλώνεσαι και τελικά μπορεί η βοήθεια σου όχι μόνο να μην εκτιμηθεί αλλά μπορεί ούτε καν να βοηθήσει ουσιαστικα! Και το χειρότερο απ'όλα ...μπορεί τελικά προσφέροντας τη 'βοήθεια' σου ΕΣΥ ο ίδιος να πηγαίνεις πίσω.

Στη τελική ποιός μένει;;;

Τα βράδια που ξαπλώνεις, ποιός μένει;;;

Εσύ και ο εαυτός σου.

Οπότε βάλε στη πάντα ό,τι σε τραβάει προς τα πίσω και σκέψου διπλά αν αξίζει.