Ασυγχρόνιστα συγχρονισμένοι

Και τόσο ξαφνικά ξέφυγα απ´τη μετριότητα του ίσως, απ´τα λόγια εκείνα τα αόριστα, τα τυπικά.

Κουβέντες που δε σ’αφήνουν να αναρωτιέσαι, που δεν έχουν ανάγκη από επίθετα να τις ομορφύνουν.

Μονάχα 2 βλέμματα αρκούν. 2 βλέμματα ικανά να σπάσουν τα ρολόγια.

Ίσως να φταίει η πανσέληνος. Τόσο πλήρης, τόσο λαμπερή. 

Νόμιζες πως δε την πρόσεξα, αλλά την είδα. Πρόλαβα να τη δω και να μπαλώσω 2-3 πληγές.

Πόσα αλλάζουν από τη μια πανσέληνο στην άλλη.

Θυμάμαι να μου λένε πως, σε όποια άκρη του κόσμου και να σταθείς, ένα φεγγάρι, τον ίδιο ουρανό θα δεις. 

Κοίταζέ το να κάνουμε όνειρα.

Μ.

Τι να σου πω δεν ξέρω πώς, μα πάντα νιώθω ξένος

Να φταίει που είμαι ρομαντικός κι απελευθερωμένος?

Act like you love

What is that truly we want?

We want love; to love and be loved.

Loved by strangers, feel appreciated, respected.

And the only way to achieve these is to learn how to treat people better.

Love them and their flaws, understand their situation, feel when they try to heal from things they don’t even talk about.

It doesn’t really matter if someone else wouldn’t act the same in a similar situation. What you are feeling is valid and based on your own experiences and characteristics.

Saying “i shouldn’t be feeling this way” or “whats wrong with me for thinking like this", delays your healing.

Be kind, express your love often. Remember that it benefits, not just the recipient of affection, but also the person who delivers it.

~Keep learning the process of loving and feeling loved.

M.

Ανώνυμο

Κι ήταν τότε που έσπασε το δικό σου μέσα που κόλλησες τα κομμάτια στο περίπου.

Και μετά αυτά δυσκολεύτηκαν να καταλάβουν την αξία τους.

Εκεί, πρόχειρα δόθηκαν για να αγγίξουν

εφήμερους δεσμούς, σαπίζοντας ακόμα πιο βαθιά.

Πόσα μπορούσες να γίνεις κι πόσα να δείξεις;

Πόσα να πάρεις και πόσα να δώσεις.

Κρυμμένος στην αλήθεια που νιώθεις μόνο όταν το σώμα θέλει να θυμηθεί.

Και μετά τίποτα...

Μια καληνύχτα και δύο μάτια να κλείνουν και να (μη) ζουν, ένα περίπου έρωτα...

Μ.

Άσκοπος σκοπός

Τελικά τι μας συμβαίνει; Ζούμε ή απλά «πηδάμε» τις στιγμές περιμένοντας μια επόμενη;

Σε νοιάζει πραγματικά ό,τι αφιερώνεις χρόνο σε αυτό ή έχεις ανάγκη να τον μοιράζεσαι;

Άδικο να ψάχνεις επιβεβαίωση, αναλώνοντας τον εαυτό σου, μοιράζοντας άσκοπα τις λέξεις.

Είναι θαρρώ ο δυνατότερος τρόπος να τον δηλητηρίασεις.

M.

"Αν νομίζεις πως δε με πονάει αυτό που κάνω, γελιέσαι.."

Let me in

Ας αρχίσουμε από τα εύκολα.

Δείξε μου τις πλευρές του εαυτού σου που δεν είναι τόσο όμορφες, τις μνήμες που δεν αντέχεις να με βάλεις μέσα. 

Τις στιγμές που αυτή η σιωπή είναι τόσο αισθητή στην άκρη του λαιμού σου, που σου βγαίνει μόνο σαν δάκρυα.

Πες μου τι δημιούργησε τις ουλές που κουβαλάς ώστε να καταλάβω τι σε κρατάει άγρυπνο το βράδυ.

Ακριβώς εκεί θέλω να φυτέψω την αγάπη μου.

Αυτή η πλευρά που συνήθως αγνοείται, η άγνωστη η σκοτεινή.

Ασε με να σου δείξω πως ειναι να γεμιζει χρώμα ξανά.

M.

Tick 'accept' and proceed

Όλοι μας περνάμε 'φάσεις'. Μιλάω για τις μέρες που νιώθουμε πιο μελαγχολικοί, που ίσως κάτι αλλάξει τα σχέδια μας, ίσως μια αποτυχία, μια αναποδιά. 

Το πιο σημαντικό και πρώτο βήμα είναι να δεχτείς τη νέα κατάσταση. Όσο απλό και αν ακούγεται, πρέπει να πείσεις τον εαυτό σου πως είναι κάτι που έγινε (το έψιλον του αορίστου) και έχει τελειώσει. Τώρα, αφήσε το πίσω και κάνε αυτό που ξέρεις, ξεκίνα ξανά, προσπάθησε ξανά.

Δες τη κατάσταση απο μια άλλη οτπική γωνία, τη θετική, όπου η κατάσταση δε σε επηρεάζει, δεν έχει επίδραση πάνω σου, αλλά εσύ έχεις προς αυτή! Ίσως δεν έχεις διαλέξει εσύ τη τροπή αυτή, αλλά σίγουρα εσύ ελέγχεις τη πορεία της και το πως θα σε επηρεάσει.

Αν μόνο οραματιστείς το πως θα είσαι αργότερα, όταν αυτό δεν έχει πια την ίδια υπόσταση στο μυαλό σου, θα μπορέσεις να το αποδεκτείς ακόμα πιο άμεσα!  

Θυμήσου πόση δύναμη έχεις μέσα σου, πόσα έχεις περάσει, μικρά και μεγάλα, που μόνο εσύ ξέρεις και όμως τα κατάφερες! Κάνεις ό,τι μπορείς κάθε μέρα ζεις τη μέρα σου με το δικό σου ρυθμό με το δικό σου τρόπο, με το καλύτερο για σένα τρόπο, αυτόν που μέσα στα χρόνια έμαθες και εφαρμόζεις. ΑΥΤΟ είναι όντως αξιέπαινο! 

Κάποτε το ξεχνάς, ξεχνάς το πόσο ξεχωριστή είναι η δική σου ύπαρξη και πόσο ανοιχτός είσαι στο να αγαπήσεις και να αγαπηθείς, να δεχτείς και να σε αποδεκτούν. 

Κάθε φορά που το ξεχνάς, κάθε φορά που νιώθεις να σε καταβάλλει αυτή η αρνητικότητα, πες στον εαυτό σου 'Το δέχομαι και προχωρώ', θα δεις πως κάτι τόσο ασήμαντο θα σε βοηθήσει να βρεις τη λύση.

Η λύση έρχεται μόνο αν αποδεκτείς και προχωρήσεις.

Ξεκίνα ξανα...

Μ.

Γεύση..φράουλα

Πότε τελικά είμαστε αρκετοί για τους άλλους;


Δεν είμαι γενικά αρνητικό άτομο, αλλά παραδεκτείτε πως αυτές οι ιδέες περνάνε και στο δικό σας μυαλό.


Γιατί διάλεξε εμένα...γιατί αποφάσισε να μπει στη δική μου ζωή και να τη κάνει ανω κάτω;


Σε μια εποχή που το 'ιδάνικό' μοντέλο είναι τόσο εύκολα προσβάσημο και που το φλερτ είναι τόσο εύκολο ανεξαρτήτως φύλου, γιατί κάποιος να διαλέξει να βάλει στη ζωή του κάτι που δε μοιάζει τόσο ιδανικό;


Τώρα θα μου πεις ποιά είσαι εσύ να κρίνεις τι είναι ιδανικό και τι όχι. Και θα σου πω πως το να είσαι ρεαλιστής είναι μεγάλο χάρισμα σήμερα και θα σου φέρω παράδειγμα με φρούτα για να σε ευκολήνω.


Πες οτι ενδιαφέρομαι  να αγοράσω φράουλες. Στο μανάβη βλέπω ράφια γεμάτα πανέμορφες οργανικές φράουλες με το τέλειο σχήμα, γυαλισμένες έτοιμες για το τραπέζι μου. Από την άλλη έχω τις κάπως πιο μικρές/μεγάλες με ακανόνηστο σχήμα φράουλες.


Έχω πρόσβαση και στις δύο, αφού έχουν την ίδια τιμή..Ποιές θα παίρνατε;


Αυτό ακριβώς εννοώ λοιπόν.


Δε θέλω να είμαι η φράουλα που λυπήθηκες και πήρες, ούτε η φράουλα που θα πετάξεις και ούτε καν θα τη δείξεις στο τραπέζι σου. Βασικά δε θέλω καν να είμαι φράουλα αλλά ας το αφήσουμε για το επόμενο 'παραπονεμένο' blog..


M.

Το μεγάλο λάθος που οι περισσότεροι κάνουμε

Γεγονός : Όλοι κάνουμε λάθη

Εγώ : Ταλέντο στο άθλημα

Ηθικό Δίδαγμα : Μάθε να μην αναλώνεσαι
(Δύσκολο...αλλά εφικτό)

Ανάλυση :

Ας αρχίσουμε από την ετοιμολογία της λέξης - αναλώνομαι = ξοδεύομαι χωρίς λόγο, σπαταλώ τις δυνάμεις μου σε κάτι που δεν αξίζει.

Όταν λοιπόν συνειδητοποιήσουμε τη βαρύτητα της λέξης, ίσως να μπορέσουμε να σταματήσουμε τον εαυτό μας από την ασύστολη ανάλωση. (είτε απο αρρωστημένες σχέσεις...είτε από 'φίλους' που απλά παίρνουν...είτε ακόμα απο την υπερβολική ευαισθησία και λύπηση στους άγνωστους στο δρόμο)

Το κάνω και εγώ, το κάνεις και εσύ...όταν κάποιος χρειάζεται τη βοήθεια σου τρέχεις αλλά κάτσε λίγο και σκέψου... σ'αυτόν που σου ζητάει τροφή, θα δώσεις ένα μήλο ή θα του δώσεις σπόρους και να του μάθεις πως να τους καλλιεργεί για να έχει μήλα για μια ζωή;

Αυτό λοιπόν είναι και το λάθος. Αναλώνεσαι και τελικά μπορεί η βοήθεια σου όχι μόνο να μην εκτιμηθεί αλλά μπορεί ούτε καν να βοηθήσει ουσιαστικα! Και το χειρότερο απ'όλα ...μπορεί τελικά προσφέροντας τη 'βοήθεια' σου ΕΣΥ ο ίδιος να πηγαίνεις πίσω.

Στη τελική ποιός μένει;;;

Τα βράδια που ξαπλώνεις, ποιός μένει;;;

Εσύ και ο εαυτός σου.

Οπότε βάλε στη πάντα ό,τι σε τραβάει προς τα πίσω και σκέψου διπλά αν αξίζει.