Άσκοπος σκοπός

Τελικά τι μας συμβαίνει; Ζούμε ή απλά «πηδάμε» τις στιγμές περιμένοντας μια επόμενη;

Σε νοιάζει πραγματικά ό,τι αφιερώνεις χρόνο σε αυτό ή έχεις ανάγκη να τον μοιράζεσαι;

Άδικο να ψάχνεις επιβεβαίωση, αναλώνοντας τον εαυτό σου, μοιράζοντας άσκοπα τις λέξεις.

Είναι θαρρώ ο δυνατότερος τρόπος να τον δηλητηρίασεις.

M.

"Αν νομίζεις πως δε με πονάει αυτό που κάνω, γελιέσαι.."

'Love will tear us apart'

Δεν υπάρχει τίποτα πιο ικανοποιητικό από το συναίσθημα της πληρώτητας. Όχι της γενικής, της υλικής, αλλά της συναισθηματικής. Δε θέλω να υποτιμήσω καμία, αλλά για μένα πιο πολύτιμη και πιο δυσεύρετη, είναι η συναισθηματική.

Το πρόσωπο που θα συναντήσεις και δε θα βλέπεις παρα μόνο δυο μάτια που γυαλίζουν όταν ευθυγραμμίζονται με τα δικά σου. 

Το σώμα που θα αγκαλιάσεις και η την έπομενη σου ανάσα θα την αιστανθέις πιο ήρεμη και ασφαλή. 

Την επικοινωνία των μυαλών χωρίς να χρειαστεί να λερώσεις τις λέξεις.

Τί μπορεί να το ξεπεράσει αυτό;;

Δε πιστεύω πλέον τις δήθεν χαρούμενες φωτογραφίες ζευγαριών που κατακλίζουν τα media, δεν έχουν να μου πουν τίποτα.

Μπορώ όμως να ξεχωρίσω το πραγματικά γαλήνιο βλέμμα δύο ερωτευμένων, τα γυαλιστερά μάτια και την αβίαστη καμπύλη των χειλιών στο πρόσωπο τους. Δε λεώ πως αυτό θα κρατήσει για πάντα και δεν έχει και σημασία, απλά λεώ πως αυτό ακτινοβολεί και είναι μαγικό.

Πώς κάποιος που δε νιώθει έτσι συνεχίζει να αφιερώνει χρόνο σε μια σχέση; Γιατί είναι τόσο δύσκολο να αντιληφθεί κάποιος ότι αυτά τα μάτια δε τον κοιτάζουν βαθιά; Πόσο εύκολο είναι για κάποιους να φορέσουν τη μάσκα του ιδανικού συντόφου; 

Και τελικά, είναι η υλική πληρώτητα αρκετή να σου συμπληρώσει το κενό της συναισθηματικής;

Δε νομίζω..

Μάθε να καταβαίνεις, όχι αυτά που ακούς, αυτά που αισθάνεσαι! Να συγχωρείς, για τη δική σου ηρεμία, αλλά όχι να ξεχνάς και να υπομένεις. Να σεβαστείς για μια φορά πρώτα εσένα.

Αν τελικά κρίνεις πως εκεί που είσαι όμως αξίζει να μείνεις, μείνε εκεί με όλο σου το είναι και πάρε όλο το οξυγόνο που κρύβει κάθε αγκαλιά...

Love will tear us apart, again

Γεύση..φράουλα

Πότε τελικά είμαστε αρκετοί για τους άλλους;


Δεν είμαι γενικά αρνητικό άτομο, αλλά παραδεκτείτε πως αυτές οι ιδέες περνάνε και στο δικό σας μυαλό.


Γιατί διάλεξε εμένα...γιατί αποφάσισε να μπει στη δική μου ζωή και να τη κάνει ανω κάτω;


Σε μια εποχή που το 'ιδάνικό' μοντέλο είναι τόσο εύκολα προσβάσημο και που το φλερτ είναι τόσο εύκολο ανεξαρτήτως φύλου, γιατί κάποιος να διαλέξει να βάλει στη ζωή του κάτι που δε μοιάζει τόσο ιδανικό;


Τώρα θα μου πεις ποιά είσαι εσύ να κρίνεις τι είναι ιδανικό και τι όχι. Και θα σου πω πως το να είσαι ρεαλιστής είναι μεγάλο χάρισμα σήμερα και θα σου φέρω παράδειγμα με φρούτα για να σε ευκολήνω.


Πες οτι ενδιαφέρομαι  να αγοράσω φράουλες. Στο μανάβη βλέπω ράφια γεμάτα πανέμορφες οργανικές φράουλες με το τέλειο σχήμα, γυαλισμένες έτοιμες για το τραπέζι μου. Από την άλλη έχω τις κάπως πιο μικρές/μεγάλες με ακανόνηστο σχήμα φράουλες.


Έχω πρόσβαση και στις δύο, αφού έχουν την ίδια τιμή..Ποιές θα παίρνατε;


Αυτό ακριβώς εννοώ λοιπόν.


Δε θέλω να είμαι η φράουλα που λυπήθηκες και πήρες, ούτε η φράουλα που θα πετάξεις και ούτε καν θα τη δείξεις στο τραπέζι σου. Βασικά δε θέλω καν να είμαι φράουλα αλλά ας το αφήσουμε για το επόμενο 'παραπονεμένο' blog..


M.

Σ'αγαπάς;

Αναλογίσου..


Όταν πληγώνεσαι... αξίζει να γεμίζεις την καρδιά και το μυαλό σου με ισοπεδωτικά συναισθήματα; Αξίζεις να γίνεσαι κομμάτια για οποιονδήποτε, για οτιδήποτε; Σκέψου καλά πριν γεμίσεις τα μάτια σου με δάκρυα.

Είναι στο χέρι σου. Αντί να γυρίσεις πίσω να δεις ποιός θα σε βοηθήσει, δώσε ο ίδιος στον εαυτό σου την ώθηση που χρειάζεται.

Μη περιμένεις να λάβεις την αγάπη που αξίζεις , αν έστω στην άκρη του μυαλού σου,νομίζεις οτι δεν την αξίζεις.

Η διαδικασία..γνωστή.

Θα κλάψεις, θα κτυπηθείς αλλά ό,τι και να συμβεί θα έχεις ΕΣΕΝΑ.

Σ.Φ